Mijn 25 jaar in de neurochirurgie is niet louter het verhaal van de uitoefening van een beroep — het is het verhaal van de opbouw van een filosofie. De kern van die filosofie is de volgende overtuiging: technologie is het scherpste instrument in de handen van een chirurg, maar wat het betekenis geeft, is het vermogen om de mens achter elke patiënt te zien.
Na het afronden van mijn medische opleiding aan de Universiteit van Çukurova voltooide ik mijn specialisatie aan de Dokuz Eylül Universiteit. Vervolgens vertrok ik naar de Verenigde Staten, waar ik de mogelijkheid had mij te verdiepen in wervelkolombiomechanica aan het Barrow Neurological Institute — een van ’s werelds toonaangevende neurochirurgische centra. Die ervaring heeft mijn chirurgische denkwijze in de kern veranderd: zij leerde mij de wervelkolom niet slechts als een anatomische structuur te zien, maar als een volledig bewegingssysteem.
De titel van professor die ik in 2020 ontving, was geen eindbestemming — het was een drempel waarop de verantwoordelijkheid zwaarder werd. De gebieden waarop ik mij gedurende mijn academische loopbaan heb geconcentreerd — wakkere craniotomie, endoscopische schedelbasisoperaties en diepe hersenstimulatie (DBS) — komen samen in een gemeenschappelijke noemer: de neurologische integriteit van de patiënt bewaren terwijl het trauma dat een operatie onvermijdelijk veroorzaakt tot een minimum wordt beperkt. Dit is precies waarom ik neuronavigatie en intraoperatieve neurofysiologische monitoring in mijn dagelijkse praktijk heb geïntegreerd. Technologie is in deze context geen instrument van vertoon — het is de grondslag voor het uitstippelen van een veilig, voorspelbaar en individueel afgestemd chirurgisch traject voor iedere patiënt.
Bijdragen aan de wetenschappelijke literatuur is een onlosmakelijk onderdeel van mijn identiteit als clinicus. Mijn 68 wetenschappelijke publicaties en meer dan 1.800 citaties vertegenwoordigen niet louter een numerieke opeenhoping — zij zijn de sporen van een gemeenschap die samen denkt, bevraagt en vooruitgaat. Kennis delen met jonge chirurgen op nationale en internationale congressen beschouw ik niet als een voorrecht, maar als een generatieoverschrijdende verantwoordelijkheid. Lesgeven betekent ervoor zorgen dat wat in de operatiekamer wordt verworven, ook in het collegezaal blijft voortleven.
Als echtgenoot en vader van twee kinderen heeft deze reis mij nog iets geleerd: zelfs de technologisch best uitgeruste chirurg begint iets te verliezen op het moment dat hij vergeet dat de patiënt op zijn tafel een mens is.
Deze pagina heb ik gecreëerd om chirurgische kennis te delen — niet alleen met mijn collega’s, maar met iedereen, u inbegrepen.
Prof. Dr. Mehmet Şenoğlu | Specialist in neurochirurgie, İzmir