Anevrizma morfologiyası, beyin anevrizmasının formasını, ölçüsünü və həndəsi xüsusiyyətlərini təsvir edir. Anevrizmanın yalnız harada yerləşdiyi deyil, həm də necə bir formaya malik olduğu ruptura riskini və müalicə üsulunun seçimini birbaşa təsir etdiyi üçün morfologiya klinik qiymətləndirmənin əsas komponentlərindən biridir.

Anevrizmalar formalarına görə əsasən iki qrupa bölünür. Sakkulyar (kisə formalı) anevrizmalar ən çox rast gəlinən tipdir; damar divarından bir kisə kimi çölə doğru çıxıntı edir və adətən dar bir boyunla əsas damara bağlanır. Bunlar tipik olaraq damar budaqlanma nöqtələrində görünür. Fuziform anevrizmalar isə damarın bütün çevrəsini iy formasında genişləndirərək aydın bir boyun əmələ gətirmir; ateroskleroz və ya damar divarı xəstəlikləri ilə daha tez-tez əlaqələndirilir.

Morfoloji qiymətləndirmədə istifadə olunan başlıca meyarlar aşağıdakılardır. Ölçü (maksimal diametr) ruptura riskinin ən tanınmış müəyyənedicilərindəndir; ümumiyyətlə, anevrizma böyüdükcə qanama riski artır. Boyun genişliyi müalicə planlaması baxımından kritikdir; geniş boyunlu anevrizmalar endovaskulyar koil müalicəsi zamanı stent və ya balon dəstəyi tələb edə bilər. Aspekt nisbəti (aspect ratio) və günbəz-boyun nisbəti kisə hündürlüyünün boyun genişliyinə nisbətini ifadə edir; bu nisbət yüksək olduqda ruptura riskinin artdığı qəbul edilir. Bundan əlavə, anevrizma divarındakı qeyri-bərabərliklər, lobulyasiya (çoxloblu quruluş) və divardan çıxan kiçik çıxıntılar (bleblər) də qeyri-sabitlik və yüksək ruptura riski əlamətləri kimi qiymətləndirilir.

Morfologiyanın əhəmiyyəti praktiki qərarlara birbaşa əks olunur. Hamar, kiçik və dar boyunlu bir anevrizma daha aşağı risk daşıya bildiyi halda; böyük, qeyri-müntəzəm, lobulyasiyalı və geniş boyunlu bir anevrizma həm daha yüksək qanama riski daşıyır, həm də daha mürəkkəb bir müalicə yanaşması tələb edir. Bu səbəbdən anevrizma morfologiyası, lokalizasiya və xəstə xüsusiyyətləri ilə birlikdə qiymətləndirildikdə, müalicə qərarının ən mühüm dayaqlarından birini təşkil edir.